Uwaga! Jestem introwertykiem.

Jest tu ze mną jakiś introwertyk? Jeśli tak, to czy znacie ten moment, kiedy mówicie komuś "No wiesz, ja jestem introwertykiem." a on patrzy na Was jak na przybysza z innej planety? Ja osobiście znalazłam się w takiej sytuacji kilka razy.

Jakiś czas temu usłyszałam od kogoś, że współczuje mi dlatego, że mam taką osobowość. Tylko dlaczego? Współczujesz mi bo często męczy mnie przebywanie w tłumie ludzi? Czy może współczujesz mi dlatego, że lubię czytać książki, leżąc pod kocem i popijając herbatę? A może jednak współczujesz mi bo potrafię znaleźć sobie zajęcie, które z mojej perspektywy wcale nie wydaje mi się nudne? Może chodzi o to, że bardziej starannie dobieram sobie ludzi, których dopuszczam do siebie i z którymi się przyjaźnie? 

Chociaż szczerze mówiąc uważam, że ta osoba współczuje mi tylko dlatego, ponieważ uważa, że jestem nudnym człowieczkiem z nudnym życiem. Takim bardzo zamkniętym na świat i doznania. Co nie koniecznie jest prawdą. 

To, że jest się introwertykiem nie oznacza, że całe życie przesiedzisz w domu z dala od ludzi. Prawdą jest, że nawet ja czasami mam ochotę  pobyć w towarzystwie innych osób. Prawdą jest też, że szybko mnie to męczy... Ale jednak wychodzę i bawię się dobrze a potem, kiedy już wrócę, jeszcze bardziej doceniam to jakim skarbem jest posiadanie własnego łóżka i kubka herbaty. 

Kiedyś uważałam, że powinnam pracować nad sobą bardzo, bardzo mocno. Bo coś na pewno jest ze mną źle skoro od towarzystwa ludzi wolę siedzenie w domu albo samotne spacery. I pracowałam nad sobą. Próbowałam wiele razy przekraczać swoją tzn. "Strefę komfortu". Poznawałam nowych ludzi. Próbowałam prowadzić luźnę rozmowy z fryzjerką i nie czuć się przy tym jakbym na godzinę swojego życia, wylądowała w piekle. I wiecie co? Udawało mi się to całkiem dobrze. Ale jeszcze lepiej poczułam się kiedy zaakceptowałam to, że mam prawo być taka jaka jestem i wcale nie muszę czuć się przy tym jak kosmitka. 

Teraz potrafię powiedzieć: "Hej, jestem Klaudia i jestem introwertyczką! Albo dasz mi czas i może polubisz mnie taką jaka jestem (czyt. nieśmiałą i uwielbiającą własne towarzystwo) albo idź sobie, znajdź bardziej otwaartego na innych człowka a mi daj żyć w spokoju." Paradoksalnie, od momentu kiedy zaakceptowałam to, że mam takie a nie inne przysposobienie, wiele osób ze mną zostało bo nikogo nie próbuję udawać. 

A jak jest z Wami? Bliżej Wam do introwertyka czy ekstrawertyka? A może macie w nosie takie szufladkowanie ludzi i jesteście gdzieś pośrodku obu tych osobowości?