Siła miłości czy siła przyzwyczajenia?

Pewnie jeszcze o tym nie wiecie ale za kilka tygodni wybieram się na ślub. I to właśnie z tej okazji zaczęłam zastanawiać się nad tym co skłania ludzi do tego by wiązać się ze sobą (nie koniecznie wkładając sobie na palec obrączkę) a przede wszystkim co sprawia, że po wielu latach tak intensywnej znajomości nadal ze sobą są. 

Gdybym była niepoprawną romantyczką, pewnie odpowiedziałabym, że na pewno w tym wszystkim chodzi o miłość i żar niegasnącego mimo upływu lat uczucia. Pech chciał, że do tak wielkiej romantyki jednak mi daleko. Dlatego usiadłam i zaczęłam myśleć a na myśl przychodziło mi wiele par, które miałam okazję poznać w swoim życiu. 

Biorąc pod uwagę osoby z mojego najbliższego otoczenia już dawno powinnam przestać wierzyć, że jakakolwiek miłość na tym świecie istnieje. Gdy uważniej posłuchałam kilku osób, usłyszałam tylko takie słowa jak „Jestem w tym związku za długo.” , „To wszystko mnie przerosło i mam już jego/ jej dosyć.”. Często słyszałam jak ci ludzie po prostu rezygnują i nie mają siły walczyć dalej o swój związek. Ale mimo że praktycznie wszystko się między nimi wypaliło, że kłótnie zajmują im więcej czasu niż normalna rozmowa a życie ze sobą bardziej męczy niż powinno, żadna z tych osób nie jest w stanie przerwać danego związku.

Zadałam sobie (i im również) pytanie dlaczego tego nie robią. Usłyszałam, że to jakoś tak głupio po tylu latach zerwać z kimś kogo znamy tak dobrze, że jednak przywykli już do rutyny i do tego, że ta osoba jest gdzieś w ich życiu. Niektórzy boją się po prostu samotności dlatego jestem przekonana, że za kilka lat wylądują przed ołtarzem z osobą do której już nie czują niczego poza szczerą sympatią. 

Pytanie tylko czy warto tkwić w tego typu związkach?  Najczęściej tylko po to by kogoś mieć. Czy warto planować wspólną przyszłość z kimś, na kogo już teraz nie możemy patrzeć i kompletnie nie wyobrażamy sobie tego by budzić się przy tym kimś w jednym łóżku do końca swoich dni? Moim zdaniem to bardzo wyszukany rodzaj znęcania się nad samym sobą. A może nie tylko nad samym sobą. Nie zapominajmy, że związek to dwie osoby. Skoro już teraz coś nie jest tak jak powinno i nie jesteśmy w stanie w żaden sposób tego naprawić – często mimo usilnych prób – może lepiej będzie w zgodzie się rozstać niż czekać bo może coś się polepszy? 

A może jednak siła przyzwyczajenia i poczucie wygody jest po prostu zbyt silne?

Jestem ciekawa jakie jest Wasze zdanie na ten temat. Dajcie znać w komentarzach.