Pisanie pamiętnika jako forma terapii

Od pewnego czasu bardzo modne stało się pisanie czegoś co nazywa się Bullet Journal. Spora liczba ludzi szybko wciągnęła się w prowadzenie zeszytu który przypomina swoją formą raczej notes z najważniejszymi notatkami i planem dnia niż tradycyjny pamiętnik. Do mnie osobiście, taka forma nie przemawia więc dzisiaj postanowiłam skupić się na tradycyjnym pamiętniku i przedstawić Wam kilka zalet prowadzenia takiego zeszytu. 

Jeśli chodzi o moją przygodę z prowadzeniem pamiętnika to zaczęła się ona dosyć niespodziewanie gdy miałam dziewięć lat tylko dlatego, że spodobał mi się zeszyt z bohaterkami mojej ulubionej kreskówki. Zaczęłam tam zapisywać wszystko co wydarzyło się danego dnia albo po prostu swoje małe marzenia. Było tam dużo rysunków. Absolutnie wszystko co dziewięciolatka mogła uważać za ciekawe i godne uwagi. Ten zeszyt towarzyszył mi przez trzy lata mojego życia. 

Później uważałam, że to już dobry moment by przygodę z pamiętnikiem zakończyć bo jest to zbyt „dziecinne” więc nie pisałam przez kilka następnych lat. Dopiero w czasie gdy zmieniłam szkołę i w moim życiu pojawiły się pierwsze nastoletnie miłości i problemy, a ja nie miałam za bardzo z kim o tym rozmawiać, ponownie poczułam potrzebę pisania. Dlatego chwyciłam o wiele większy zeszyt niż poprzednio i ponownie co jakiś czas zapisywałam w nim swoje przeżycia z danego dnia czy dłuższego okresu. Od tamtej pory prowadzę takie zeszyty bez większych przerw. 

Zauważyłam, że te zeszyty stały się dla mnie formą terapii. Zawsze gdy nie miałam z kim porozmawiać albo nie wiedziałam, jak z kimś porozmawiać – pisałam. I muszę przyznać, że bardzo mi to pomogło. Prowadzenie pamiętnika pozwoliło mi na; 

- Uporządkowanie natłoku myśli

- Lepsze zrozumienie własnej psychiki 

- Rozładowanie negatywnych emocji gdy przelewałam je na papier

- Uzyskanie innego spojrzenia na pewnych ludzi i sytuacje, które miały miejsce w moim życiu 

- Spokojne szukanie wyjścia z trudnych sytuacji

- Zwiększenie samoakceptacji 

Nie ukrywam, że czasami pisanie było dla mnie trudne. Przede wszystkim dlatego, że pisząc musiałam często przyznawać się sama przed sobą do rzeczy, do których nie chciałam się przyznawać. Ale jednocześnie to dzięki temu, że pisząc tak naprawdę do samej siebie nie mogłam nikogo oszukać, zrozumiałam jak wiele mam problemów ze swoją psychiką. Depresja, myśli samobójcze, nerwica – to wszystko można znaleźć na kartkach moich zeszytów. Fakt, że pisałam o tym i w pewnej chwili zamykałam zeszyt, pomagał mi w pewnie symboliczny sposób zostawić za sobą negatywne myśli i złe przeżycia. Dlatego też bardzo ważne jest dla mnie to, by moje pamiętniki nie były pisane na komputerze lecz ręcznie z długopisem i na kartce papieru. Samo to, że wykonujemy czynność jaką jest pisanie ręczne, pozwala nam się uspokoić i wyciszyć (tak jest przynajmniej w moim przypadku) a to też wpływa na nasz nastrój i zdolność logicznego myślenia. 

Uważam, że pisanie w dużym stopniu pomaga uporać się z wieloma problemami i odciąża naszą psychikę. Należy jednak pamiętać, że pamiętnik może być jedynie dodatkiem do profesjonalnej terapii i nie zastąpi on w stu procentach psychologa czy po prostu rozmowy z drugim człowiekiem.