Perfekcjonizm – cichy zabójca blogera

Czy ktoś z tutaj obecnych zmaga się z perfekcjonizmem w swoim życiu? Czy też znacie to uczucie, kiedy nic co robicie nie jest wystarczająco dobre? Ba, czy znacie to uczucie gdy nic co robią ludzie z Waszego bliskiego otoczenia nie jest zbyt dobre? Czy wiecie jak to jest, gdy musicie „dopiąć wszystko na ostatni guzik”? Ale przede wszystkim, czy Was też to tak bardzo męczy? 

Czy każdy wie co to jest perfekcjonizm? To taki mały potworek, który sprawia, że jak już zaczniesz coś robić to musisz to zrobić absolutnie idealnie. Ten potworek sprawia, że trzy tysiące razy sprawdzasz daną rzecz w poszukiwaniu ewentualnych błędów i niedociągnięć, że wymagasz od siebie dwa razy więcej niż wymagają od siebie inni ludzie. I oczywiście z czasem ten mały potworek sprawia, że twoim najlepszym przyjacielem staje się twoje ukochane zwierzątko domowe, bo ludzie mają dosyć tego, że od nich też tak wiele jesteś w stanie wymagać. (W tej chwili czuję się jakbym opisywała moją mamę) 

Jeśli chodzi o mój perfekcjonizm to nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że ten potworek we mnie żyje. Oczywiście byłam w stanie zobaczyć to, że czasami wymagam od siebie za dużo, że chcę żeby wszystko w moim życiu było idealne pod wieloma względami ale w żadnym wypadku nie uważałam tego za rodzaj perfekcjonizmu. Zaczęłam na to zwracać uwagę dopiero w momencie gdy rozpoczęłam swoją przygodę z blogowaniem. 

Gdy jesteś blogerem, to oczywiste, że chcesz by twoje wpisy były jak najlepsze i dotarły do wielu osób, może nawet wzbudziły lekki „zachwyt”. Wiecie o czym mówię, prawda? W moim przypadku  też tak jest. Chcę by moje wpisy były jak najlepsze. Wiecie czym to się kończy? Kończy się tym, że mam w głowie naprawdę dużo pomysłów na całkiem fajne wpisy. Później siadam, piszę i..czytając to co napisałam dochodzę do wniosku, że dany tekst nie jest dobry. Więc poprawiam go raz, drugi, trzeci a później go kasuje bo nie jest taki jak powinien. Czasami podchodzę do tematu jeszcze raz i otrzymuję powtórkę z rozrywki. W końcu staje na tym, że na blogu nie pojawia się nic przez bardzo długi czas. Nie dlatego, że nie mam weny lecz dlatego, że moje pomysły i moje słowa „nie są wystarczająco dobre”  Od czasu do czasu wysyłam jakiś wpis zaraz po tym jak go napiszę, do osoby, która czyta go za mnie i patrzy na niego innym okiem. Wtedy słyszę, że wpis jest dobry, że ludziom się spodoba i że ja po prostu za bardzo czepiam się szczegółów. I to właśnie dzięki temu wpisy lądują na moim blogu. Chociaż prawda jest taka, że potrafię  usunąć już opublikowany wpis bo nie jest idealny. 

Taką samą uwagę przykładam do oprawy graficznej wpisu czy bloga. Jeśli już coś widzicie, to możecie być na 100% pewni, że jest to przeze mnie dopieszczone jak małe dzieciątko i już lepiej nie potrafię tego zrobić. Albo może jednak potrafię... 

A istną ironią jest fakt, że najpopularniejszymi wpisami na moim blogu stały się te, do których jeszcze nie przykładałam aż tak dużej uwagi. Kiedy pozwalałam sobie na bycie niedoskonałą w doborze słów i przez to też byłam w pewien sposób bardziej szczera. 

Teraz powoli postaram się wyjść z pułapki perfekcjonizmu (przynajmniej tego, który wiąże się z blogowaniem) i mam nadzieję, że uda mi się to zrobić sprawnie i bez większych ofiar. Czy mi się to uda dowiecie się pewnie po częstotliwości dodawania wpisów. 

A jak jest z Wami? Czy komuś z Was perfekcjonizm przeszkadza w prowadzeniu bloga?

PS. Najzabawniejsze jest to, że nawet w tej chwili chcę zmienić początek wpisu, bo nie wydaje mi się on w żaden sposób dobry. 

PS.2 Jeśli chcecie wpis o tym jak perfekcjonizm „przeszkadza” w życiu codziennym dajcie znać w komentarzach!